ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ’22
Εβδομήντα πέντε χρόνια έχουν ήδη περάσει από τα τραγικά γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής. Οι πρωταγωνιστές τους, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Η πατρίδα, η αλησμόνητη Ιωνία, λάμπει μακριά μας. Πρόσωπα και τόποι σβήνουν και χάνονται στο διάβα του χρόνου, σιγά-σιγά, αλλά σταθερά.
Οι ελάχιστοι επιζόντες, υπέργηροι παππούδες, διηγούνται στα εγγόνια, στα δισέγγονά τους, ιστορίες για πρόσωπα και τόπους άγνωστους.
Οι κουβέντες τους, βαριές σαν σιδερόπετρες, είναι γι’ αυτά αινίγματα άλυτα.
-Πως παππού, μεσ’ απ’ το χάσμα του σεισμού, ξεφύτρωσαν τα άνθη; Πως χωρίς στέρνες δέσατε τον καρπό; Ήταν τόσος πολύς ο καρπός, ώστε έφτασε να χορτάσετε και να δώσετε και σ’ άλλους; Τι ήταν αυτές οι αλησμόνητες πατρίδες;
Τότε αυτοί διηγούνται τη ζωή τους, τους γάμους με τα δροσερά στεφάνια, τα γλέντια με τα τραγούδια και τους χορούς. Τους λένε για τις περιουσίες και τα καλά τους. Τα σπίτια με τις πρασιές και τις αυλές τους, τα εξοχικά, τις εκκλησίες με τα μαρμάρινα καμπαναριά, τα χωράφια και τα κτήματα που καλλιεργούσαν, τα ήθη και τα έθιμα, τις συνήθειές τους. […]
(Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου)
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ’22
Αφιέρωση
Πρόλογος
Πικρά Βότσαλα
Ένας Θεός νεκρός στη Σμύρνη
Ίσκιοι Ονείρου
Βαφτισμένοι στη φωτιά
Μεγάλες χαρές, μεγάλες δυστυχίες
Τα δάκρυα της Παναγιάς
-Εφέντιμ κιουτσούκ…
Το γλυκό αγέρι
Φως και Θάνατος
Λουλούδι σε καταιγίδα
Φιλιά και μαχαίρια
Ο γυιός της Γερακίνας
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Η σκλάβα η Σμύρνη
Ιστορικό ημερολόγιο (1919-1923)



