ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
«Ξαφνικά από την αριστερή πόρτα του ιερού βγήκε ένας υπέργηρος λευκογένης ιερέας με μακριά μυτερή γενειάδα, ντυμένος με πλήρη την ιερατική του στολή. Η λαμπρότητα και η σεμνότητα εκείνου του λευίτη ήταν γεμάτη απερίγραπτο θάμβος και αίγλη. Ο γερο-Μωυσής έσκυψε προς τον Ιωνά και σιγοψιθύρισε: Κοίτα!…»
Δυο ιστορίες, απαρχές από την αστείρευτη πηγή Χάριτος του ορθοδόξου ανατολικού μοναχισμού.
(Από την παρουσίαση του εκδότη)
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν εκείνος ο τρελόγερος, ο Ιωνάς ο κοκκινολαίμης. Η σκήτη του ήταν μέσα στο δάσος. Πυκνό, πολυποίκιλο δάσος, που κατέληγε στους απότομους ψηλούς βράχους της θάλασσας. Στην άκρη της σκήτης, εκεί που έσβηνε το δάσος κι αρχινούσε η απεραντοσύνη του πελάγους, ήταν το κελλί του γερο-Ιωνά. Πολιός γέρων, ούτε θυμόντουσαν πια τα χρόνια του. Λευκασμένος, με πλούσια μακριά γενειάδα και μια λεπτή στριφογυριστή κοτσίδα, μισοκρυμμένη κάτω από τον καλογερικό του σκούφο. Ο γερο-Ιωνάς, ο καλόγερος, έκανε χρόνους πολλούς υποτακτικός του γερο-Μωϋσέως. Ο γέροντάς του ήταν για τον Ιωνά ράβδος και βακτηρία. Σαν που τον έφερε η κλήση του στη σκήτη, ο γέροντάς του, του έγινε δάσκαλος και πατέρας, φόβος και αγάπη μαζί, που όσο περνούσεο καιρός βάθαινε και θέριευε στα σπλάγχνα του Ιωνά και τα πότιζε με θυμιάματα άγια, ενός δεσμού πνευματοφόρου και χριστομιμήτου.
Περνούσαν τα χρόνια και ο Ιωνάς μεγάλωσε, μεγάλωσε κι ο γέροντας. Ήρθε η ώρα του χωρισμού. Ο Ιωνάς είχε δέσει το σχοινί της καρδιάς του μεσοριζά στην καρδιά του γερο-Μωϋσέως. Όσο ο γέροντας αποδημούσε στην αντίπερα όχθη, τόσο ο Ιωνάς γευόταν στα μάτια εκείνου, αιώνιο το κοίταγμα του Θεού.
Ο γέροντας βάραινε, βάραινε κι ο Πόνος του Ιωνά. Στο τέλος δεν άντεχε να μην ψελλίσει: «Την ευχή σου, γέροντα, την ευχή σου!», επανέλαβε επίμονα δίχως να μπορεί να κρύψει την αγωνία της ψυχής του. […]
(Απόσπασμα από την πρώτη ιστορία με τίτλο «Τρελοϊωνάς ο κοκκινολαίμης» που περιέχεται στο βιβλίο)
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Αφιέρωση
Τρελοϊωνάς ο κοκκινολαίμης
Το μυστικό της χρυσοκουμαριάς



