ΠΑΝΤΡΕΨΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ
Στα εικοσιπέντε μου χρόνια βρέθηκα για αρκετό χρονικό διάστημα στα βόρεια προάστια της Αττικής. Εκεί, γνώρισα τον Παύλο, που τον ξεχώρισα από αρκετούς νέους της ηλικίας μας. Όταν ξέσπασε η «καταιγίδα» στην οικογένειά του, τότε ακόμη περισσότερο μπόρεσα να διακρίνω τον χαρακτήρα του και να εκτιμήσω την ψυχική δύναμη, αλλά και την βαθιά ανθρωπιά του.
Έτσι με την άδειά του αργότερα, προχώρησα στην καταγραφή των όσων πληροφορήθηκα, τόσο από τον ίδιο όσο και από στενά συγγενικά του πρόσωπα, με την παράκληση κάποια ονόματα και επίθετα να τα αλλάξω, ώστε να μην τα λυπήσω μια και βρίσκονται ακόμη στην ζωή.
Την περίοδο της ασθενείας μου κατέγραψα το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της οικογένειας αυτής, διότι πιστεύω ότι έχει να μας δώσει αρκετά μηνύματα και κοινωνικά θέματα η περιπέτειά της, και συγχρόνως καταδεικνύει τούτο, όσες μανιασμένες θύελλες και εάν ξεσπάσουν στην ζωή μας εφόσον θα έχουμε ακουμπήσει στο αγκωνάρι της Πίστεως δεν θα λυγίσουμε και ο Παντοδύναμος Θεός θα δίνει την πρέπουσα λύση στο κάθε μας πρόβλημα μεγάλο ή μικρό.
Ακόμη δεν έχω την γνώμη ότι είναι κάτι σπουδαίο σαν Βιβλίο… όμως έχει αρκετά μηνύματα που χρήζουν προσοχής.
Ευχαριστώ όλους εκείνους που θα υποβληθούν στον κόπο να το διαβάσουν. […]
(Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου)
ΠΑΝΤΡΕΨΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ



