Η ΖΩΗ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ

Η ΖΩΗ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ

Μελετώντας το ταξίδι της ψυχής μετά τον θάνατο

Στο βιβλίο αυτό ο ψυχίατρος Christophe FAURÉ παρουσιάζει με μοναδικά εύληπτο τρόπο τα πορίσματα πολυετών ερευνών σχετικά με τις επιθανάτιες εμπειρίες, που πραγματοποιήθηκαν από πανεπιστημιακές ερευνητικές ομάδες, εξειδικευμένα ινστιτούτα και επιστήμονες που αφιέρωσαν όλη την ζωή και το έργο τους σ’ αυτήν την έρευνα. Όλοι αυτοί οι τολμηροί και πρωτοπόροι επιστήμονες δηλώνουν ότι:

• το υλιστικό μοντέλο αμφισβητείται,
• ο βιολογικός θάνατος δεν είναι το τέλος,
• η ζωή συνεχίζεται,
• ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το σώμα του,
• ο εγκέφαλος δεν είναι το κέντρο, η πηγή και το στρατηγείο των ανθρωπίνων λειτουργιών, δεν είναι η αρχή και το τέλος της ζωής.

Στο βιβλίο αυτό δεν παρουσιάζονται απλά αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν επιθανάτιες εμπειρίες.

Αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Στον αγγλόφωνο και γαλλόφωνο κόσμο υπάρχουν αρκετά βιβλία με τέτοιες αφηγήσεις. Οι αφηγήσεις αυτές εύκολα μπορούν να αμφισβητηθούν και να απαξιωθούν. Η μεγάλη αξία τού ανά χείρας βιβλίου έγκειται στο ότι προβάλλοντας και αξιοποιώντας τις επιστημονικές έρευνες με αντικείμενο την συνέχιση της ζωής μετά τον βιολογικό θάνατο, μαζί με τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και μελέτες, ο συγγραφέας αντικρούει με τρόπο επιστημονικό και πειστικό ενστάσεις και αμφισβητήσεις, από τις πιο αφελείς μέχρι και τις πιο σοβαρές.

(Από την παρουσίαση του εκδότη)

 

Η ΖΩΗ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ

Μελετώντας το ταξίδι της ψυχής μετά τον θάνατο

«Μετά από ένα ατύχημα ή κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής ή άλλης επέμβασης, το άτομο αισθάνεται να ωθείται με φοβερή ταχύτητα μέσα σε ένα, όπως συνήθως περιγράφεται, μεγάλο τούνελ.

Συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι βρίσκεται έξω από το φυσικό του σώμα, αν και παραμένει στο άμεσο περιβάλλον του.

Βλέπει το σώμα του από απόσταση, συχνά από πάνω του, σε ύψος μερικών μέτρων από αυτό, σαν απλός θεατής.

Δεν αισθάνεται καθόλου φόβο. Νιώθει ησυχία και γαλήνη, παρόλο που βλέπει τους γιατρούς (ή άλλα πρόσωπα) να δρουν επειγόντως γύρω από το αναίσθητο σώμα του.

Διακρίνει, στη συνέχεια, άλλα όντα να πλησιάζουν προς συνάντησή του. Τα αισθάνεται ως καλοπροαίρετα, που νοιάζονται να τον φροντίσουν και να τον βοηθήσουν να καταλάβει τι του συμβαίνει.

Το άτομο συναντά οικεία πρόσωπα, συγγενείς και φίλους που έχουν αποβιώσει (κάποια πολλά χρόνια νωρίτερα), και τα αναγνωρίζει. Συναντά επίσης και άλλα όντα, τα οποία δεν αναγνωρίζει, αλλά που εκδηλώνουν τις ίδιες αγαθές προθέσεις γι’ αυτό.

Στη συνέχεια, μια πνευματική οντότητα εμφανίζεται: περιγράφεται ως «ον φωτός» και ακτινοβολεί ασύλληπτη αγάπη, με την οποία τυλίγει το άτομο ολοκληρωτικά. Η επικοινωνία με αυτή την οντότητα γίνεται με τη σκέψη, χωρίς τη χρήση προφορικού λόγου.

Αναδύεται τότε ένα ερώτημα προς στο άτομο εκ μέρους αυτής της φωτεινής οντότητας: «Δείξε μου τη ζωή σου» ή «Τι έκανες με τη ζωή σου;».Αρχίζει να εκτυλίσσεται ολόκληρη η ζωή του ατόμου σαν ένα «πανόραμα» με όλα τα γεγονότα που καθόρισαν την ύπαρξή του. Του εμφανίζονται τα πάντα στις παραμικρές τους λεπτομέρειες. Πρόκειται γι’ αυτό που αναφέρεται ως «ανασκόπηση της ζωής». Τότε, το άτομο καταλαβαίνει με μεγάλη σαφήνεια ότι του ζητείται να κάνει μόνο του, χωρίς κάποια εξωτερική κρίση, ένα είδος «απολογισμού» όσων έζησε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Στην πορεία το άτομο συναντά ένα είδος διαχωριστικής γραμμής ή συνόρου, που διαχωρίζει με απόλυτο τρόπο την επίγεια ζωή από τη ζωή που ακολουθεί. Του δίδεται η δυνατότητα επιλογής (αν και όχι πάντοτε): Κατανοεί ότι πέρα από αυτό το όριο, δεν επιστρέφει στη Γη. Εάν αποφασίσει να μην προχωρήσει πέρα από τη διαχωριστική γραμμή, οδηγείται απότομα στο σώμα του, χωρίς άλλο μεταβατικό στάδιο. Κάποιες φορές μάλιστα δεν του δίδεται δυνατότητα επιλογής και η επάνοδος στο σώμα του είναι άμεση. Η επιστροφή στο σώμα είναι ενίοτε επώδυνη, σωματικά και ψυχικά. […]

(Απόσπασμα από το βιβλίο)