ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΧΩΜΙΟΥ
[…] Ο Παχώμιος γεννήθηκε γύρω στο 290 μ.Χ. από εθνικούς γονείς σ’ ένα χωριό της Άνω Θηβαΐδος, που οι Έλληνες το έλεγαν Λατόπολι, στην αριστερή όχθη του Νείλου. Νεαρός στρατεύθηκε. Όταν ήταν στο στρατό, το ενάρετο παράδειγμα και η ζωντανή πίστις μερικών Χριστιανών συναδέλφων του τού έκαμε βαθειά εντύπωσι και απεφάσισε να τους μιμηθή. Μετά από την απόλυσί του ήρθε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και εβαπτίσθηκε από Χριστιανό ιερέα στο χωριό Χηνοβοσκεία. Εδώ άρχισε να ασκητεύη στα ερείπια ενός παλαιού ειδωλολατρικού ναού και να μελετά με ζήλο την Αγία Γραφή στην κοπτική γλώσσα. Ακούγοντας για τον ονομαστό μοναχό της γύρω περιοχής, τον Παλάμωνα, ήρθε κοντά του και ακολούθησε τον τρόπο ζωής του. Το πρόγραμμά του ήταν: αυστηρή νηστεία, χειρωνακτική εργασία, ελεημοσύνη και εντατική προσευχή. Ο Παχώμιος έζησε δέκα περίπου χρόνια κοντά στον Παλάμωνα. Εθαύμασε το πρωτότυπο αυτό πολίτευμα, αλλά είδε ότι δεν αρκεί ο αναχωρητισμός. Για να βοηθηθούν περισσότερο οι ψυχές, χρειαζόταν ένα κοινόβιο με έναν ηγούμενο και με ένα κανόνα. Σ’ αυτό παρακινήθηκε από σχετικό όραμα που είδε. Έτσι εγκαταστάθηκε στην Ταβέννησι, ένα εγκαταλειμμένο χωριό στην δεξιά όχθη του Νείλου. Εκεί άρχισε να χτίζη ένα μοναστήρι, για να δεχθή κι’ άλλους μοναχούς, αλλά το πρώτο αυτό πείραμα δεν πέτυχε. Γρήγορα όμως ήρθαν και άλλοι, παρακινημένοι από την φήμη του αγίου παραδείγματός του και με τον πόθο να ακολουθήσουν τον τρόπο της ζωής του. Οι μοναχοί αυτοί σύντομα έφθασαν τους εκατό. Γι’ αυτό ο Παχώμιος απεφάσισε να ιδρύση δεύτερη μεγαλύτερη μονή, προς βορράν της πρώτης, στο χωριό Παβαύ. Σιγά – σιγά ιδρύθηκαν κι’ άλλες μονές με αρκετές εκατοντάδες και αργότερα χιλιάδες ασκητών. Η όλη κοινοβιακή αδελφότης έφθασε τα εννέα ανδρικά μοναστήρια. Ιδρύθηκαν και δύο γυναικεία κάτω από την καθοδήγησι της αδελφής του αγίου. […]
(Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου)
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ, Αρχιμανδρίτης ΗΛΙΑΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΧΩΜΙΟΥ
(Σε νεοελληνική απόδοση)



